Wspólnota ma prawie 1000 lat; przez cały ten czas przeplata się w jej życiu stałość monastycznego życia, modlitwa, praca oraz stawianie czoła wyzwaniom współczesności.

Porządek nabożeństw 

Niedziele i święta kościelne jako dni wolne od pracy:
6.30
8.30
10.30 z udziałem wspólnoty mnichów
12.00
18.00   (w okresie letnim* - 19.00)

Święta kościelne jako dni pracujące.
6.30
8.30
18.00 (w okresie letnim* - 19.00)

Boże Narodzenie
24.00 Pasterka
6.30
8.30
10.30 z udziałem wspólnoty mnichów
12.00
18.00

Triduum Paschalne
Wielki Czwartek godz.19.00
Wielki Piątek godz. 19.00
Wigilia Paschalna z Rezurekcją 20.00

Dni powszednie
6.30
18.00 (w okresie letnim* - 18.30)

* Okres letni trwa od 24 czerwca do 2 września

Plan dnia:

Życie duchowe

"Nieznajomość Pisma Świętego jest nieznajomością Chrystusa" - przypomina słowa św. Hieronima Konstytucja o Objawieniu Bożym Drugiego Soboru Watykańskiego (zob. KO 25) . Czytanie Biblii obok liturgii stało się fundamentem odnowy posoborowej. Jest to właściwie powrót do najstarszej tradycji i praktyki duchowej. Na stałym kontakcie z Pismem Świętym opierała się duchowość Izraela - narodu wybranego Starego Testamentu. Dlatego to Drugi Sobór Watykański przypomniał o ogromnym znaczeniu praktyki czytania Pisma Świętego i zachęcił wszystkich wierzących do sięgnięcia po skarby zawarte w Słowie Bożym:

Wierni powinni mieć szeroki dostęp do Pisma Świętego (KO 22).

Również Sobór święty usilnie i szczególnie upomina wszystkich wiernych, a zwłaszcza członków zakonów, by przez częste czytanie Pisma Świętego nabywali najwyższą wartość poznania Jezusa Chrystusa (Flp 3,8) (...) Niech więc chętnie do świętego tekstu przystępują, czy to przez świętą Liturgię, przepełnioną Bożymi słowami, czy przez pobożną lekturę (...). Modlitwa towarzyszyć powinna czytaniu Pisma Świętego, by ono było rozmową między Bogiem a człowiekiem. Gdyż Ťdo Niego przemawiamy, gdy się modlimy, a Jego słuchamy, gdy czytamy boskie wypowiedziť (KO 25).

Tak więc niech przez czytanie i studium Ksiąg świętych słowo Pańskie szerzy się i rozsławia (2 Tes 3,1), a skarbiec Objawienia powierzony Kościołowi niech serca ludzkie coraz więcej napełnia (KO 26).

Albowiem w księgach świętych Ojciec, który jest w niebie, spotyka się miłościwie ze swymi dziećmi i prowadzi z nimi rozmowę. Tak wielka zaś tkwi w słowie Bożym moc i potęga, że jest ono dla Kościoła podporą i siłą żywotną, a dla synów Kościoła utwierdzeniem wiary, pokarmem duszy oraz źródłem czystym i stałym życia duchowego (KO 21).

Modlitwa osobista

Modlitwa osobista w tradycji monastycznej wrasta harmonijnie w całość życia. Podstawą dla niej staje się codziennie kilkakrotnie w ciągu dnia sprawowana liturgia, praktyka indywidualnego czytania Pisma Świętego (lectio divina), praca, słuchane konferencje i pouczenia - wszystko to objęte zasadniczą postawą mnicha: milczenia-słuchania. Dla mnichów modlitwa (oratio) jest po prostu czasem poświęconym Bogu tu i teraz przez skupienie się jedynie na żywej obecności przed Bogiem. Modlitwa w monastycznym sposobie życia jest czymś oczywistym, naturalnym, takim jak oddychanie, chodzenie czy sen. 

Właśnie dlatego św. Benedykt bardzo niewiele pisze o indywidualnej modlitwie. W rozdziale 20 czytamy: Jeśli ludziom możnym pragniemy przedstawić jakąś sprawę, ośmielamy się czynić to jedynie z najgłębszą pokorą i szacunkiem. Z o ileż większą pokorą i czystszym oddaniem musimy zanosić nasze prośby przed oblicze Boga, Pana wszechświata! A i to należy wiedzieć, że nie wielomówstwo, lecz tylko czystość serca i łzy skruchy zasługują w oczach Boga na wysłuchanie. Dlatego też modlitwa powinna być krótka i czysta, chyba że natchnienie łaski Bożej skłoni nas do jej przedłużenia. Wspólna jednak modlitwa niech będzie zawsze krótka, a na znak dany przez przełożonego wszyscy razem powstaną (RB 20).

Punktem wyjścia modlitwy jest postawa "bojaźni Bożej", czyli świadomość przed Kim stajemy i wyrastający z niej ogromny szacunek. Pobudzają one do pokory i czystości serca. Zaskakujące dla zwykłego czytelnika jest zalecenie, by modlitwa była "krótka"! Wiąże się to z jej zasadniczą cechą - czystością. Przedłużanie modlitwy, bez szczególnego natchnienia łaski Bożej, grozi wpadnięciem w sieć własnych wyobrażeń i emocji napędzanych przez drzemiące w każdym człowieku namiętności i pożądania. Są one wielkimi wrogami prawdziwej modlitwy - spotkania się człowieka z Bogiem.

Dawno zauważono, że pierwsze poruszenia serca są najczystsze, jako odpowiedź na Boże słowo lub sytuacje, w których spotykamy się z Jego ogromną łaską. Dlatego mnisi praktykowali krótkie, modlitewne zwroty na wzór wypuszczanych strzał w kierunku Boga. Stąd wywodzi się praktyka tak zwanych "aktów strzelistych". W Kościele Wschodnim istnieje wielka tradycja modlitwy Jezusowej, czyli stałego powtarzania takiej modlitewnej formuły: "Panie Jezu Chryste, Synu Boga Najwyższego, zmiłuj się nade mną, grzesznikiem". To krótkie wezwanie może tworzyć cały ciąg (jak paciorki różańca). Można w ten sposób modlić się cały dzień, nieustannie wracając do czystości owego pierwszego poruszenia serca.

Najważniejsze podczas modlitwy jest osobiste spotkanie z Bogiem, którego nie da się oddzielić od reszty życia. Jeżeli ignorujemy Boga w czasie naszych zwykłych zajęć, to trudno Go odnaleźć podczas modlitwy. Dlatego mnich we wszystkim, co robi, szuka nieustannie Boga. Święty Benedykt cytując w Regule słowa św. Piotra, zachęca: "Aby we wszystkim był Bóg uwielbiony" (por. 1 P 4,11). 

Wątek osobistej modlitwy powraca jeszcze raz w rozdziale 52 "O klasztornym oratorium":

Oratorium niech będzie tym, na co wskazuje jego nazwa . Nie należy tu czynić ani przechowywać nic takiego, co by nie miało związku z modlitwą. Po zakończeniu Służby Bożej niech wszyscy, okazując cześć Bogu, wyjdą w najgłębszym milczeniu tak, aby bratu, który właśnie chciałby prywatnie się pomodlić, nie przeszkodziła w tym czyjaś bezwzględność. A jeśli też kiedy indziej ktoś zechce modlić się w samotności, niech wejdzie po prostu i niech się modli, nie na cały głos, lecz ze łzami i z głębi serca. Kto jednak o niczym podobnym nie zamyśla, nie powinien pozostawać po zakończeniu Służby Bożej w oratorium, aby, jak powiedziano, nie przeszkadzać innym (RB 52).

Modlitwa osobista pojawia się u św. Benedykta jako odpowiedź na liturgię, która właśnie się skończyła, lub wynika z pojawiającego się natchnienia, potrzeby serca. Święty Benedykt zupełnie nie troszczy się o metodę modlitwy, zaleca jedynie właściwe usposobienie: "niech się modli, nie na cały głos, lecz ze łzami i z głębi serca". Benedyktyńską zasadę prostej modlitwy bardzo trafie ujął John Chapman OSB: "Módl się tak, jak potrafisz, nie próbuj się modlić tak, jak nie potrafisz". Na modlitwie osobistej najważniejsze nie jest to, co robimy, ale to, czy prawdziwie stajemy przed Bogiem tu i teraz. Często jest ona jedną wielką walką o czas, o tu i teraz przed Bogiem.

Wspomniane przez św. Benedykta łzy odnoszą się do starej tradycji "modlitwy łez". Nie chodzi o łzy użalania się nad sobą ani łzy rozpaczy, a tym bardziej złości czy pretensji. Łzy, pojawiające się w autentycznej modlitwie, są reakcją serca na ogrom Bożej miłości, która ogarnia nas mimo naszych grzechów i słabości. W sercu dokonuje się wówczas prawdziwa przemiana i oczyszczenie. Takie łzy stają się chyba najlepszym świadectwem autentycznego spotkania z Bogiem.

Działalność klasztoru

Benedyktyni tynieccy są zaangażowani w różnorodną działalność pastoralną, szkolną, kulturalną i religijną. Najważniejsze obszary naszej działalności to:

1. Praca. Utrzymanie ogrodu i "gospodarstwa domowego" klasztoru, prace renowacyjne.

2. Biblia Tysiąclecia. To najnowsze tłumaczenie Biblii na język Polski.

3. Wydawnictwo. Publikujemy szereg prac teologicznych, monastycznych i historycznych. Aktywność naszego Wydawnictwa jest dla nas bardzo ważna.

4. Dom Gości. Nasz dom gości jest domem rekolekcyjnym, do którego przybywają ludzie szukać skupienia i ciszy. Nasi goście wchodzą w nasz rytm modlitwy i pracy, biorą udział w liturgii sprawowanej w kościele opackim i mają czas na modlitwę osobistą. Każdy z gości jest przyjmowany indywidualnie zgodnie z jego potrzebami.  [ więcej ]

5. Praca naukowa. Nasi mnisi prowadzą badania z zakresu Liturgii, Biblistyki i Historii.

6. Działalność apostolska. Pomagamy w prowadzeniu parafi w Tyńcu. Jesteśmy często zapraszani jako rekolekcjoniści. Ojciec Leon Knabit jest częstym gościem polskich mediów !

7. Klasztor na Słowacji. Nasi Ojcowie pomagają utworzyć klasztor benedyktyński na Słowacji. Słowacka fundacja - zdjęcia.

8. Jednostka Gospodarcza Benedicite

Schola

Schola Benedyktynów jest chórem spełniającym ważną rolę w życiu wspólnoty monastycznej albowiem istotną częścią wspólnotowej, publicznej modlitwy mnichów benedyktyńskich jest śpiew chorałowy. W tej części naszej witryny możesz znaleźć pliki MP3 zawierające ścieżki dźwiękowe z kliku nagranych przez mnichów płyt i taśm:

Reguła nie tylko dla mnichów

Drugi Sobór Watykański przypomniał, że do świętości powołani są wszyscy nie tylko osoby konsekrowane, ale także świeccy. Każdy człowiek, mniej lub bardziej świadomie, szuka Boga nie wiedząc, że to Bóg pierwszy go woła i prowadzi. Święty Benedykt z Nursji (ok. 480-547) proponuje, aby z całą świadomością i zdecydowaniem podjąć to zasadnicze dążenie i uczynić z niego program życia. Kandydatom zgłaszającym się do klasztoru stawia tylko jedno pytanie: Czy prawdziwie szukają Boga? Ci, którzy nie mają powołania monastycznego, ale pragną na swej drodze życia podjąć ten sam program, mają możliwość zostać oblatami benedyktyńskimi (oblatio = oddanie, ofiarowanie, poświęcenie). Jest to forma życia, w której człowiek, nie zmieniając swego stanu, ale wiążąc się przyrzeczeniami z konkretną wspólnotą benedyktyńską, kieruje się w codzienności tą samą Regułą, co mnisi żyjący w klasztorze. [ więcej ]

źródło: tyniec.benedyktyni.pl